Feja që s’duron kritikën, kërkon nënshtrim, jo besim

Toleranca nuk do me thanë pajtim i përhershëm, por respekt i ndërsjellë edhe kur s’jemi dakord. E nuk funksionon nëse nji palë flet, kurse pala tjetër hesht për “mos me i lëndu ndjenjat.” Askush s’ka të drejtë me qenë mbi fjalën e lirë në emër të ndjeshmërisë fetare. Nji shoqni demokratike nuk ecën mbi frikën se po e ofendojmë dikë, por mbi guximin me folë drejt, me përgjegjësi e me sinqeritet. 

3 Min Lexim
Deklaratë: Të gjithë artikujt dhe reflektimet e botuara në Via Veritatis paraqesin pikëpamjet personale të autorëve. Ato nuk përfaqësojnë qëndrimin zyrtar të asnjë institucioni fetar.

Prej kohësh kam përcjellë me vëmendje deklaratat publike të disa hoxhallarëve nëpër televizione e rrjete sociale në Kosovë. Ka nji fjali që vazhdon me u përsëritë e s’po më del prej mendjes: “Ju s’keni të drejtë me kritiku Islamin, sepse Islami vjen prej Ku’ran-it e ky i fundit asht i shenjtë.” Ndërkohë ata vetë ndihen të lirë me kritiku çdo fe tjetër, çdo mënyrë jetese, çdo sistem shoqnor që nuk përputhet me bindjet e tyne. Kjo qasje nuk krijon veç standard të dyfishtë, por edhe nji atmosferë frike, nji lloj heshtje kolektive që po e dëmton frymën e lirisë në shoqninë tonë. Epo miq çdo shenjtri duhet të kritikohet për me arrit tek esenca dhe e verteta e saj. 

Edhe jo, s’ke nevojë me qenë hoxhë me diplomë për me pas nji mendim kritik apo koment për Ku’ran-in apo Islamin. Ashtu siç s’ke nevojë me qenë prift për me kritiku dhe komentu mbi Biblën, apo komunist për me kritiku komunizmin, apo fashist e kshtu me rradhë. Nëse e pranojmë këtë llogjikë që veç “brenda sistemit” mundesh me folë për të, atëherë i kemi mbyllë vetes çdo derë për debat të lirë. Kritika nuk asht fyerje. Pyetja nuk asht urrejtje. Janë mjete që njeriu i lirë i përdor për me kuptu botën ku jeton.

Toleranca nuk do me thanë pajtim i përhershëm, por respekt i ndërsjellë edhe kur s’jemi dakord. E nuk funksionon nëse nji palë flet, kurse pala tjetër hesht për “mos me i lëndu ndjenjat.” Askush s’ka të drejtë me qenë mbi fjalën e lirë në emër të ndjeshmërisë fetare. Nji shoqni demokratike nuk ecën mbi frikën se po e ofendojmë dikë, por mbi guximin me folë drejt, me përgjegjësi e me sinqeritet. 

A asht e drejtë me u mbyllë goja qytetarëve vetëm pse s’besojnë si ti? A asht kjo shoqnia që po mundohemi me ndërt, ku nji grup ka të drejtë me gjyku, por jo me u gjyku? Nëse nji fe asht e vërtetë, ajo s’ka pse i frikësohet pyetjes. Nëse asht e drejtë, e shpjegon veten. Nëse asht e shenjtë, nuk ka nevojë për censurë.

J.S. Mill ka thanë: “Nëse nji mendim nuk kundërshtohet kurrë, nuk mund të kuptohet kurrë si i vërtetë, sepse nuk ka kaluar asnjë provë.” Kjo vlen jo veç për filozofinë, por edhe për fenë. Pyetja, debati e dyshimi nuk e zhveshin fenë nga shenjtëria, përkundrazi, i japin mundësinë me u pastru prej keqinterpretimeve.

Në fund të ditës, askush nuk ka të drejtë me jetu i mbrojtun prej ofendimit, fyerjes apo ndjenjave të lënduara. Kjo asht pjesë e jetës në shoqni. Fjala e lirë asht vet shoqnia e emancipueme. Nëse s’e duron dot fjalën e lirë, ndoshta jeta në vetmi asht zgjedhja ma e mirë.

Engjell Gjugja

 është publicist dhe shkrimtar shqiptar nga Kosova, me veprimtari publike në hapësirën shqiptare dhe në diasporë. Ai është i angazhuar në publicistikë filozofike, teologjike dhe kulturore, ku trajton në mënyrë kritike çështje që lidhen me fenë, demokracinë, kujtesën historike.

Share This Article
Pa Komente

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *